Kreatief werken met jongeren

Berichten uit Krejoland...

Het nieuwe werkjaar

Deze website is weer helemaal up-to-date

Inschrijvingen

Dit jaar doen we de inschrijvingen online. Vanaf 29/08 om 10u kan iedereen (oude leden, broertjes en zusjes en nieuwe leden) zich inschrijven via deze link: https://bit.ly/2EdKz5e. We geven bij de inschrijvingen voorrang aan leden van vorig jaar en aan hun broertjes of zusjes. Ben je geen van beide? Geen probleem, duid dan de optie 'Nieuw lid' aan. Er staat een maximumaantal op onze groepen, dus het kan zijn dat je op de wachtlijst belandt. We sturen voor onze eerste activiteit (12/09) een mail om je te laten weten of je succesvol bent ingeschreven of op onze wachtlijst staat. In die mail laten we ook weten hoe je het lidgeld voor dit jaar kan betalen.

Heb je vragen over de inschrijvingsprocedure of problemen bij het invullen van dit formulier? Stuur dan een mailtje naar

Kinderdriedaagse: verslag van maandag

Intevar kwam de Spiegelzaal al vroeg binnengestormd. "Kijk eens wat ik kan! Ik heb de hele nacht geoefend en geleerd om boos te zijn." Vol trots toonde ze een brede glimlach en zei daarna: "Lieve Erowan, bedankt om me wakker te snurken vannacht. Ik heb heerlijk niks kunnen slapen, zalig gewoon." Orytris begon te applaudiseren. "Indrukwekkend Intevar! Ik heb geoefend op blijdschap. Goed kijken he!" Orytris kneep zijn ogen dicht en na een paar seconden liep er een traan over zijn wang. "Ik ben zo blij vandaag!" sprak hij nors, "Het is de mooiste dag van mijn leven." "Euhh.." bazelde Erowan, "waar hebben jullie die informatie gehaald?" "Gewoon uit die geschriften die we gemaakt hebben, de vorige keer dat er mensen op bezoek waren!", riep Intevar enthousiast. Erowan zuchtte. "Dat is al honderd eeuwen geleden. De mensen en hun emoties zijn toch al lang niet meer hetzelfde. Jullie bakken er allebei helemaal niets van." Hareth keek verbaasd en vroeg: "Hoe moeten we het dan wel doen, Erowan?" Erowan stamelde: "We moeten... Ja, euh we moeten gewoon... Gewoon ja.. Hmmm... Al die emoties. Het zijn er ook zo veel. Het duizelt me wat." Orytris keek rond en in zijn hoofd vormde zich een geniaal plan. "Zeg Erowan," zei hij, "kunnen de mensenkinderen ons niet helpen? Weet je niet meer hoeveel zij ons gisteren over emoties verteld hebben? Ik weet zeker dat zij geknipt zijn voor deze taak!" Zo gezegd, zo gedaan! Er volgde een emotionele voormiddag. Elk mensenkind in Myrinndal deed zijn uiterste best om de elfen iets bij de leren. En ja hoor, beetje bij beetje verschenen er tranen, glimlachen, diepe fronsen en angstrillingen bij de elfen.

Na het middageten zat Orytris gezellig bij Lilut op schoot. Ze giechelden samen en fluisterden lieve woordjes in elkaars oor. Een paar meter verder stonden Pyra en Tamani. Ze namen elkaars handen vast en keken elkaar daarna diep in de ogen. Daartussen zat Hareth. Ze keek een beetje bedroefd naar de twee stelletjes. Ook toen Lunaris alle huwelijkskoppels naar de Spiegelzaal riep, liep ze maar sipjes achter de koppels aan. Adran kwam zelfverzekerd naar voren en liet nog eens zijn spieren zien aan de verzamelden en knipoogde naar zichzelf in de Maanspiegel. Bij Lilut en Orytris en Pyra en Tamani liep de huwelijksceremonie gesmeerd. De vonken spatten er vanaf en het was duidelijk dat ze voor eeuwig samen zouden zijn. Maar Hareth haar gelaat verkrampte al toen ze de handen van Adran moest vastnemen. Adran daarentegen pakte haar stevig vast en zei tegen iedereen "Hareth en ik zijn echt zo smoorverliefd op elkaar. Wij zijn het perfecte koppel. Maar ja, ik ben dan ook onweerstaanbaar. Iedereen valt in zwijm voor mij." Hierna had Hareth er echt genoeg van. Ze kwam ertussen en riep "Nee, ik wil dit niet! Ik zie niets in die idioot van een Adran, met dat stomme gestoef de hele tijd! En het boeit me helemaal niets wat de Maanspiegel heeft voorspeld. Ik doe niet meer mee!" Ze stormde naar buiten en iedereen was stil van verbazing. Niemand wist hoe ze hierop moest reageren. Zoiets was nog nooit gebeurd in het Elfenrijk. Uit de stilte klonk een zacht gesnik. Adran stond langzaam op met scherven in zijn hand en tranen in zijn ogen. Zijn hart was letterlijk gebroken. Verward keek hij naar zijn hart en hij slenterde de Spiegelzaal uit.

De eerste elf, Camthalion Vellar, was afgedaald naar Het Hof. Toen hij in de deuropening verscheen, verstomden alle stemmen. Camthalion Vellar sprak luid: "De sterren hebben gesproken. De Maan heeft haar gloed over Het Meer Der Waarheid laten schijnen en zo aan mij verkondigd dat het zover is: Een nieuw Maanera is aangebroken voor het Elfenrijk. De Maan vraagt aan alle elfen een invulling, zodat we vanavond een nieuw tijdperk kunnen ingaan." Na deze boodschap verdween Camthalion even plots en mysterieus als hij gekomen was. Hierna nam Lunaris het woord. Ze vertelde over de era waarmee het allemaal begon. Hierin stond de kracht van de natuur centraal. Daarna kwam de bloedige era met de oorlog en de vreselijke koning Bargolach. Deze era was die van kennis en wijsheid. En nu kwam er dus een nieuwe era! Het was aan de elfen en mensenkinderen om te bepalen wat voor soort era de volgende zou zijn.

De hele namiddag werkten elfen en mensenkinderen intensief samen om de nieuwe era in te leiden. Na een groot feestmaal, aanschouwden we prachtige taferelen. In totaal werden zes wensen spectaculair voorgesteld, telkens gevolgd door een daverend applaus. Kreten van vreugde weergalmden in de Tempel. Het was duidelijk: dit was het begin van de era van geluk en emotie. Met deze vastberadenheid trokken we naar de Boom des Levens. De maan steeg op en plots verschenen er honderden twinkelende lichtjes in de Boom des Levens. Lanawyn wist amper een woord uit te brengen maar sprak daarna plechtig: "Het is de eerste keer dat andere wezens dan elfen een lichtje in de Boom des Levens gekregen heeft. Jullie mensenkinderen hebben ons geholpen om de nieuwe Maanera vorm te geven. Wij, elfen zullen jullie voor eeuwig dankbaar zijn. Vanaf heden zullen Mens en Elf voor altijd verbonden zijn in deze boom."

Laat het maanlicht in jullie ogen komen, sluit ze en maak er een mooie droom van.

Kinderdriedaagse: verslag van zondag

Toen we terugkeerden uit de mistige bossen zagen we iets vreemds. Zes elfen leken doelloos rond te lopen in het bos en hadden duidelijk de zonnegroet gemist. Wanneer Erowan vroeg waar ze vandaan kwamen, reageerden ze niet. We waren wat verward, maar dat hield ons niet tegen om lekker te gaan ontbijten.

"Het is een schande! Heb je jouw les nu weer niet geleerd?" riep Erowan "Hoe moeilijk kan astrologie zijn? Heb je dan geen magische krachten? Ben je wel een echte maanelf?" De leerling zijn lip begon te trillen en zijn benen te beven. Al snel volgden de tranen. De mensenkinderen reageerden hier raar op, de elfen wisten niet wat er gebeurde. Tot Intevar vroeg: "Wat is er aan de hand, m'n kinderen? Waarom kijken jullie zo raar?". "Bloed! Bloed! Kijk dan!" riepen de kinderen. De elfen schrokken en keken nogmaals naar de huilende leerling, maar zagen niks. "Zijn jullie zeker?" vroeg hij "Wij elfen zien geen bloed, maar dit zou betekenen dat er bloedelfen in ons midden zijn... Hoe kan dat?!" Alle elfen reageren geschrokken. Intevar ging verder. Hij vertelde over de bloedoorlog en de verstening van de kwaadaardige Bargolach. Alle aanhangers van de koning werden uit het elfenrijk verbannen en hun magische krachten werden afgenomen. Tamani, de oppergeneesheer en vertegenwoordiger van de Meerelfen, vulde aan dat dit heel zware gevolgen kende. Door het elfenrijk te verlaten, verloren de aanhangers het eeuwige leven. Daarom begonnen ze bloed te drinken van magische dieren om toch eeuwig te blijven leven. Sindsdien worden deze elfen dus de bloedelfen genoemd. "Sorry!" riep de angstige maanelf " Ik huil al jaren bloedtranen en weet ook niet hoe het komt. Ik durfde het nooit te vertellen omdat ik bang was voor jullie reactie. En eigenlijk heb ik ook geen magische krachten." "Je bent niet alleen!" roept een andere elf plots. Al gauw bekennen nog vijf elfen dat zij de bloedtranen op het gezicht van de maanelf kunnen zien en ook zelf bloedtranen huilen. "Wees niet bang! Jullie zijn een deel van ons elfenrijk!" zei Tamani. Er verscheen een lampje boven Erowan zijn hoofd. "Het zijn dezelfde zes elfen die vanochtend uit het bos kwamen. Wat deden jullie daar?" De zes elfen herinnerden zich er niets meer van. Oh oh, dit betekende niks goed! Waren ze onder hypnose...?

Na een drukke middag kwam iedereen samen in de spiegelzaal. Toen we alle woorden samen legden, kwamen we op een spreuk, LAPIS AUTEM SANGUIS DRYADALIS VITA NOLENS. Vlak nadat we hem onwetend hadden opgezegd, kwam Intevar binnengestormd: "NIET DOEN!" riep hij luid. "Dat was de spreuk om versteenden uit hun standbeeld te bevrijden... en we weten allemaal wie er versteend is..."

Snel deden we de gordijnen open om de schade op te nemen. Helaas, we waren te laat: het standbeeld van Bargolach was verdwenen! In lichte paniek probeerden we beheerst te blijven. Maar nog voor we goed en wel begonnen waren met het bedenken van een plan, sprak Bargolach ons toe via de bloedelfen in ons midden..."Jullie domme elfen. Denken jullie dat ik niet doorheb en had verwacht dat je in deze elfen hun hoofden zou kijken. Maar helaas. Jullie zijn te laat. Wij bloedelfen, zijn binnengedrongen in jullie Myrinndal. Ik, koning Bargolach, ben terug tot leven gewekt. Jullie ondergang is nabij"
Iedereen was van slag! Zijn de bloedelfen hier?! Maar veel tijd om na te denken hadden we niet... We besloten naar de rand van ons rijk te trekken om ons te verdedigen. We kunnen Myrinndal niet ten onder laten gaan!
We waren moedig aan het strijden, toen we plots ontdekten dat de elfen die bloed hadden gehuild eigenlijk bloedelfen waren, die bij hun geboorte waren verwisseld. Dit betekende dat de snode bloedelfen een heel aantal eeuwen geleden ongemerkt hun baby's met de onze verwisseld hadden. Zo wilden ze onze magische krachten in hun rijk krijgen. Dit kon wel eens in ons voordeel spelen! We ontmaskerden welke elfen ooit uit onze wiegen geroofd waren. Zij hielpen ons op geniepige wijze naar de overwinning.
Na een lange maar hevige strijd beslisten we de verslagen bloedelfen mee te nemen naar het Meer der Waarheid en Camthalion Vellar. Hij besliste over het lot van deze elfen. Ze zullen berecht worden door het Meer der Waarheid. Het Meer nam de zielen van de haatdragende elfen tot zich en zij lieten daar ter plekke hun laatste adem tot ze bezweken.
Na een welkom maal spotten we plots de bloedelfen bij de Boom des Levens. Hun hoofden hingen er maar slapjes bij en sommigen snikten zacht. "We horen er helemaal niet bij, we kunnen maar beter onze ziel afstaan aan de Boom des Levens en plaats maken voor elfen die wél magische krachten hebben." snikte de één. "Ja." zei een andere, "We hebben al lang genoeg gedaan alsof." Lanawyn sprak hen toe: "Lieve bloedelfen, daar kunnen jullie toch helemaal niks aan doen! Jullie leven hier al eeuwen in vrede tussen ons. We hebben al zoveel samen gelachen en gefeest, jullie horen bij ons! Jullie deden dat allemaal uit angst voor onze reactie. Maar moet er niet een plaats zijn voor elke elf in Myrinndal?" De mensenkinderen vertelden ons dat ook zij soms emoties hebben die ze niet aan iedereen laten zien. "Wauw!", sprak Lanawyn, "al die emoties, daar wisten wij elfen nog helemaal niks over!" Als teken van dankbaarheid en verbinding overhandigde ze ons een klein spiegeltje, om de elfen te leren wat meer naar hun binnenkant te kijken.
Laat het maanlicht in jullie ogen komen, sluit ze en maak er een mooie droom van.

Kinderdriedaagse: verslag van zaterdag

De zon ontwaakte in het elfenrijk Myrinndal. Zoals elke ochtend was Eldrin als eerste wakker.

Hij sloeg op zijn glanzende gong en de klank weergalmde doorheen Myrinndal. Vandaag was een belangrijke dag want na lange tijd zouden de elfen herenigd worden met de mensen. Iedereen was druk in de weer met de laatste voorbereidingen voor de ontvangst. Plots voelde Lunaris de maan; ze probeerde haar iets te vertellen… Het was zover, ze kwamen eraan! Eldrin ging in looppas naar de poort van het rijk, zijn haren wapperend in de wind. Hareth zag in de verte al een eerste kleurrijke jas verschijnen. Al snel liepen er honderden kinderen rond de Boom des Levens. Ze ontdekten dat er verschillende soorten elfen waren, namelijk de Maanelfen, de Woudelfen en de Meerelfen. In het bos waren de Woudelfen hun boomhutten aan het opknappen. De Meerelfen waren rond het meer mysterieuze drankjes aan het maken. En in het hof waren de wijze Maanelfen hun filosofische geschriften aan het doorbladeren. Om klokslag 11u sloeg Eldrin op zijn gong. Alle elfen wisten wat dit betekende… Het was tijd voor de intrede van koningin Lanawyn. Iedereen verzamelde in de spiegelzaal. Eldrin sprak de kinderen toe en vertelde over dit ritueel. Hij sloeg nogmaals op zijn gong en het werd helemaal stil. Triomfantelijk kwam koningin Lanawyn Galanodel de spiegelzaal binnen. Iedereen was onder de indruk van haar betoverende schoonheid en uitstraling. Met haar zeemzoete stem heette ze de kinderen welkom in het rijk Myrinndal. Ze vertelde hen over het reilen en zeilen binnen het elfenrijk. Na deze officiële verwelkoming mochten de kinderen zich installeren in de slaapvertrekken van het Hof

De elfen wisten natuurlijk ook dat de kinderen hier niet zomaar waren. Ze kwamen om de band tussen de mensen en elfen te versterken. Honderd eeuwen geleden hadden de elfen een vredespact gesloten met de mensen. Hoogleraar Erowan vertelde hoe de elfen en de oermensen elkaar  hadden ontmoet. Maar dit was al zo lang geleden en de maan had aan koningin Lanawyn laten weten dat de versleten banden opnieuw versterkt moesten worden. Na een leerrijke middag over mens en elf werd de band vastgelegd in een vredesmonument op het binnenplein. 

In de namiddag gebeurde er iets magisch… Het was alweer een eeuw of vijf geleden maar het huwelijksteken verscheen opnieuw op de maanspiegel in de spiegelzaal. Al snel voelden zes elfen iets branden in hun nek. De romantische priester, Lunaris, legde aan de kinderen uit wat dit te betekenen had. In de elfenrijk geeft de maan aan wanneer het tijd is om nieuwe liefdes te laten bloeien. Dit keer was het aan  Lilut, Orytris, Pyra, Haret, Adran en Tamani. “Zij zijn de uitverkorenen”, zei Lunaris, “ de traditie schrijft voor dat zij hun liefdeskist moeten vullen met wat voor hen belangrijk is. Dan pas zijn ze klaar om in contact te komen met hun ware liefde.” Adran, de meest flirterige elf van Myrinndal was in alle staten en wierp de andere uitverkoren een knipoog toe. Iedereen stond op en vertrok, want er was weinig tijd. Nadat zijn eigen kistje samengesteld had, plaatste Lunaris de kistjes op haar altaar. Ze bekeek de kistjes aandachtig en vormde de perfecte koppels: Lilut en Orytris keken elkaar verlegen in de ogen. Pyra en Tamani gaven elkaar een voorzichtige knuffel. Bij  Hareth en Adran verliep het nog wat stroef. Playboy Adran zag Hareth nochtans zitten. “Amai, jij hebt toch het beste lootje getrokken, Hareth.”, zei Adran.

‘s Avonds leerden de elfen de mensen de bloederige geschiedenis van koning Bargolach kennen. Maar dat hield niemand in Myrinndal tegen om lekker te gaan slapen en te dromen over de eerste dag in het elfenrijk. 

Laat het maanlicht in jullie ogen komen, sluit ze en maak er een mooie droom van.