Kreatief werken met jongeren

Kinderdriedaagse: verslag van maandag

Intevar kwam de Spiegelzaal al vroeg binnengestormd. "Kijk eens wat ik kan! Ik heb de hele nacht geoefend en geleerd om boos te zijn." Vol trots toonde ze een brede glimlach en zei daarna: "Lieve Erowan, bedankt om me wakker te snurken vannacht. Ik heb heerlijk niks kunnen slapen, zalig gewoon." Orytris begon te applaudiseren. "Indrukwekkend Intevar! Ik heb geoefend op blijdschap. Goed kijken he!" Orytris kneep zijn ogen dicht en na een paar seconden liep er een traan over zijn wang. "Ik ben zo blij vandaag!" sprak hij nors, "Het is de mooiste dag van mijn leven." "Euhh.." bazelde Erowan, "waar hebben jullie die informatie gehaald?" "Gewoon uit die geschriften die we gemaakt hebben, de vorige keer dat er mensen op bezoek waren!", riep Intevar enthousiast. Erowan zuchtte. "Dat is al honderd eeuwen geleden. De mensen en hun emoties zijn toch al lang niet meer hetzelfde. Jullie bakken er allebei helemaal niets van." Hareth keek verbaasd en vroeg: "Hoe moeten we het dan wel doen, Erowan?" Erowan stamelde: "We moeten... Ja, euh we moeten gewoon... Gewoon ja.. Hmmm... Al die emoties. Het zijn er ook zo veel. Het duizelt me wat." Orytris keek rond en in zijn hoofd vormde zich een geniaal plan. "Zeg Erowan," zei hij, "kunnen de mensenkinderen ons niet helpen? Weet je niet meer hoeveel zij ons gisteren over emoties verteld hebben? Ik weet zeker dat zij geknipt zijn voor deze taak!" Zo gezegd, zo gedaan! Er volgde een emotionele voormiddag. Elk mensenkind in Myrinndal deed zijn uiterste best om de elfen iets bij de leren. En ja hoor, beetje bij beetje verschenen er tranen, glimlachen, diepe fronsen en angstrillingen bij de elfen.

Na het middageten zat Orytris gezellig bij Lilut op schoot. Ze giechelden samen en fluisterden lieve woordjes in elkaars oor. Een paar meter verder stonden Pyra en Tamani. Ze namen elkaars handen vast en keken elkaar daarna diep in de ogen. Daartussen zat Hareth. Ze keek een beetje bedroefd naar de twee stelletjes. Ook toen Lunaris alle huwelijkskoppels naar de Spiegelzaal riep, liep ze maar sipjes achter de koppels aan. Adran kwam zelfverzekerd naar voren en liet nog eens zijn spieren zien aan de verzamelden en knipoogde naar zichzelf in de Maanspiegel. Bij Lilut en Orytris en Pyra en Tamani liep de huwelijksceremonie gesmeerd. De vonken spatten er vanaf en het was duidelijk dat ze voor eeuwig samen zouden zijn. Maar Hareth haar gelaat verkrampte al toen ze de handen van Adran moest vastnemen. Adran daarentegen pakte haar stevig vast en zei tegen iedereen "Hareth en ik zijn echt zo smoorverliefd op elkaar. Wij zijn het perfecte koppel. Maar ja, ik ben dan ook onweerstaanbaar. Iedereen valt in zwijm voor mij." Hierna had Hareth er echt genoeg van. Ze kwam ertussen en riep "Nee, ik wil dit niet! Ik zie niets in die idioot van een Adran, met dat stomme gestoef de hele tijd! En het boeit me helemaal niets wat de Maanspiegel heeft voorspeld. Ik doe niet meer mee!" Ze stormde naar buiten en iedereen was stil van verbazing. Niemand wist hoe ze hierop moest reageren. Zoiets was nog nooit gebeurd in het Elfenrijk. Uit de stilte klonk een zacht gesnik. Adran stond langzaam op met scherven in zijn hand en tranen in zijn ogen. Zijn hart was letterlijk gebroken. Verward keek hij naar zijn hart en hij slenterde de Spiegelzaal uit.

De eerste elf, Camthalion Vellar, was afgedaald naar Het Hof. Toen hij in de deuropening verscheen, verstomden alle stemmen. Camthalion Vellar sprak luid: "De sterren hebben gesproken. De Maan heeft haar gloed over Het Meer Der Waarheid laten schijnen en zo aan mij verkondigd dat het zover is: Een nieuw Maanera is aangebroken voor het Elfenrijk. De Maan vraagt aan alle elfen een invulling, zodat we vanavond een nieuw tijdperk kunnen ingaan." Na deze boodschap verdween Camthalion even plots en mysterieus als hij gekomen was. Hierna nam Lunaris het woord. Ze vertelde over de era waarmee het allemaal begon. Hierin stond de kracht van de natuur centraal. Daarna kwam de bloedige era met de oorlog en de vreselijke koning Bargolach. Deze era was die van kennis en wijsheid. En nu kwam er dus een nieuwe era! Het was aan de elfen en mensenkinderen om te bepalen wat voor soort era de volgende zou zijn.

De hele namiddag werkten elfen en mensenkinderen intensief samen om de nieuwe era in te leiden. Na een groot feestmaal, aanschouwden we prachtige taferelen. In totaal werden zes wensen spectaculair voorgesteld, telkens gevolgd door een daverend applaus. Kreten van vreugde weergalmden in de Tempel. Het was duidelijk: dit was het begin van de era van geluk en emotie. Met deze vastberadenheid trokken we naar de Boom des Levens. De maan steeg op en plots verschenen er honderden twinkelende lichtjes in de Boom des Levens. Lanawyn wist amper een woord uit te brengen maar sprak daarna plechtig: "Het is de eerste keer dat andere wezens dan elfen een lichtje in de Boom des Levens gekregen heeft. Jullie mensenkinderen hebben ons geholpen om de nieuwe Maanera vorm te geven. Wij, elfen zullen jullie voor eeuwig dankbaar zijn. Vanaf heden zullen Mens en Elf voor altijd verbonden zijn in deze boom."

Laat het maanlicht in jullie ogen komen, sluit ze en maak er een mooie droom van.