Kreatief werken met jongeren

Kinderdriedaagse: verslag van zondag

Toen we terugkeerden uit de mistige bossen zagen we iets vreemds. Zes elfen leken doelloos rond te lopen in het bos en hadden duidelijk de zonnegroet gemist. Wanneer Erowan vroeg waar ze vandaan kwamen, reageerden ze niet. We waren wat verward, maar dat hield ons niet tegen om lekker te gaan ontbijten.

"Het is een schande! Heb je jouw les nu weer niet geleerd?" riep Erowan "Hoe moeilijk kan astrologie zijn? Heb je dan geen magische krachten? Ben je wel een echte maanelf?" De leerling zijn lip begon te trillen en zijn benen te beven. Al snel volgden de tranen. De mensenkinderen reageerden hier raar op, de elfen wisten niet wat er gebeurde. Tot Intevar vroeg: "Wat is er aan de hand, m'n kinderen? Waarom kijken jullie zo raar?". "Bloed! Bloed! Kijk dan!" riepen de kinderen. De elfen schrokken en keken nogmaals naar de huilende leerling, maar zagen niks. "Zijn jullie zeker?" vroeg hij "Wij elfen zien geen bloed, maar dit zou betekenen dat er bloedelfen in ons midden zijn... Hoe kan dat?!" Alle elfen reageren geschrokken. Intevar ging verder. Hij vertelde over de bloedoorlog en de verstening van de kwaadaardige Bargolach. Alle aanhangers van de koning werden uit het elfenrijk verbannen en hun magische krachten werden afgenomen. Tamani, de oppergeneesheer en vertegenwoordiger van de Meerelfen, vulde aan dat dit heel zware gevolgen kende. Door het elfenrijk te verlaten, verloren de aanhangers het eeuwige leven. Daarom begonnen ze bloed te drinken van magische dieren om toch eeuwig te blijven leven. Sindsdien worden deze elfen dus de bloedelfen genoemd. "Sorry!" riep de angstige maanelf " Ik huil al jaren bloedtranen en weet ook niet hoe het komt. Ik durfde het nooit te vertellen omdat ik bang was voor jullie reactie. En eigenlijk heb ik ook geen magische krachten." "Je bent niet alleen!" roept een andere elf plots. Al gauw bekennen nog vijf elfen dat zij de bloedtranen op het gezicht van de maanelf kunnen zien en ook zelf bloedtranen huilen. "Wees niet bang! Jullie zijn een deel van ons elfenrijk!" zei Tamani. Er verscheen een lampje boven Erowan zijn hoofd. "Het zijn dezelfde zes elfen die vanochtend uit het bos kwamen. Wat deden jullie daar?" De zes elfen herinnerden zich er niets meer van. Oh oh, dit betekende niks goed! Waren ze onder hypnose...?

Na een drukke middag kwam iedereen samen in de spiegelzaal. Toen we alle woorden samen legden, kwamen we op een spreuk, LAPIS AUTEM SANGUIS DRYADALIS VITA NOLENS. Vlak nadat we hem onwetend hadden opgezegd, kwam Intevar binnengestormd: "NIET DOEN!" riep hij luid. "Dat was de spreuk om versteenden uit hun standbeeld te bevrijden... en we weten allemaal wie er versteend is..."

Snel deden we de gordijnen open om de schade op te nemen. Helaas, we waren te laat: het standbeeld van Bargolach was verdwenen! In lichte paniek probeerden we beheerst te blijven. Maar nog voor we goed en wel begonnen waren met het bedenken van een plan, sprak Bargolach ons toe via de bloedelfen in ons midden..."Jullie domme elfen. Denken jullie dat ik niet doorheb en had verwacht dat je in deze elfen hun hoofden zou kijken. Maar helaas. Jullie zijn te laat. Wij bloedelfen, zijn binnengedrongen in jullie Myrinndal. Ik, koning Bargolach, ben terug tot leven gewekt. Jullie ondergang is nabij"
Iedereen was van slag! Zijn de bloedelfen hier?! Maar veel tijd om na te denken hadden we niet... We besloten naar de rand van ons rijk te trekken om ons te verdedigen. We kunnen Myrinndal niet ten onder laten gaan!
We waren moedig aan het strijden, toen we plots ontdekten dat de elfen die bloed hadden gehuild eigenlijk bloedelfen waren, die bij hun geboorte waren verwisseld. Dit betekende dat de snode bloedelfen een heel aantal eeuwen geleden ongemerkt hun baby's met de onze verwisseld hadden. Zo wilden ze onze magische krachten in hun rijk krijgen. Dit kon wel eens in ons voordeel spelen! We ontmaskerden welke elfen ooit uit onze wiegen geroofd waren. Zij hielpen ons op geniepige wijze naar de overwinning.
Na een lange maar hevige strijd beslisten we de verslagen bloedelfen mee te nemen naar het Meer der Waarheid en Camthalion Vellar. Hij besliste over het lot van deze elfen. Ze zullen berecht worden door het Meer der Waarheid. Het Meer nam de zielen van de haatdragende elfen tot zich en zij lieten daar ter plekke hun laatste adem tot ze bezweken.
Na een welkom maal spotten we plots de bloedelfen bij de Boom des Levens. Hun hoofden hingen er maar slapjes bij en sommigen snikten zacht. "We horen er helemaal niet bij, we kunnen maar beter onze ziel afstaan aan de Boom des Levens en plaats maken voor elfen die wél magische krachten hebben." snikte de één. "Ja." zei een andere, "We hebben al lang genoeg gedaan alsof." Lanawyn sprak hen toe: "Lieve bloedelfen, daar kunnen jullie toch helemaal niks aan doen! Jullie leven hier al eeuwen in vrede tussen ons. We hebben al zoveel samen gelachen en gefeest, jullie horen bij ons! Jullie deden dat allemaal uit angst voor onze reactie. Maar moet er niet een plaats zijn voor elke elf in Myrinndal?" De mensenkinderen vertelden ons dat ook zij soms emoties hebben die ze niet aan iedereen laten zien. "Wauw!", sprak Lanawyn, "al die emoties, daar wisten wij elfen nog helemaal niks over!" Als teken van dankbaarheid en verbinding overhandigde ze ons een klein spiegeltje, om de elfen te leren wat meer naar hun binnenkant te kijken.
Laat het maanlicht in jullie ogen komen, sluit ze en maak er een mooie droom van.