Kreatief werken met jongeren

Knderdriedaagse: Zondag

Een onrustwekkende verdwijning en een angstaanjagende verschijning

Django, het enthousiaste kind, was al vroeg uit bed geslopen. Ze kon de zenuwen niet langer bedwingen: vandaag was de dag van het grote Gaoriritueel. Al elk jaar keek ze uit naar deze dag en hoopte ze dat zij misschien aan de beurt zou komen om haar gave te ontdekken. Op blote voeten sloop ze tussen de slaaptenten door naar de woonwagen van de waarzegster, waar al vele jongelingen popelend stonden te wachten.

Voor elk van hen werd het een dag vol beproevingen. Ze balanceerden op smalle richels, ontsnapten uit zware ketenen, observeerden dieren en riepen oude leermeesters op. Uiteindelijk was het zo ver: het gehele circus verzamelde zich in een grote kring rond de woonwagen van Maggonas. Traag en piepend zwaaide het deurtje open ... Op de stoffige vloer lag Manfri bewusteloos. Maggonas was nergens te bekennen. Dit was een ramp!

In de paniek hield Ethelina als enige het hoofd koel. Ze legde haar oor tegen de ruwe boomschors van een oude eik die vlakbij stond ... 'Stilte', riep ze. 'De bomen weten waar de waarzegster is!'. Van boom naar boom volgde het hele circus de sporen van de ontvoerde Maggonas. Plots zagen tussen de struiken het grote bord verschijnen dat allen vreesden: de vrolijke letters van Circus Smirkus, hun grootste vijand. 'Hahaa', riep Ferluci met zware stem. De leider van Circus Smirkus was een angstaanjagende verschijning: de vonken sprongen van haar cape, haar hoge zwarte laarzen hakten in de grond en ze beheerste het vuur met haar handen.

Na lang zwoegen en strijden tegen het gevreesde Circus Smirkus, konden de artiesten Maggonas bevrijden. Zij leerde hen een belangrijke les: ook wie geen magische krachten heeft, bezit een talent dat hij als gave kan gebruiken .... Manfri viel huilend aan de voeten van Rhoda: 'Het is allemaal mijn schuld!' riep hij door zijn tranen heen. 'Ik was vernederd door jullie gelach en heb Ferluci de woonwagen van Maggonas getoond.' Rhoda tastte naar haar mes, maar Valéria liet dit niet gebeuren. 'Iedereen verdient een tweede kans', sprak ze wijs. 'Je bent nog steeds welkom in Bohemia, Manfri.'

De volle maan rees en sterren fonkelden aan de hemel. In het circus was de vrede teruggekeerd en brandden de kampvuren gezellig tussen de woonwagens. In de Karavan Familia zaten de artiesten samen. Bij een goed glas brandewijn bespraken Theodoor en Theodosia de bewogen dag. 'Wat een geweldige gaven hebben onze jongste artiesten ontdekt', zei Theodosia. 'Inderdaad', beaamde Theodoor, 'ze hebben hun gaoristenen zeker verdiend!'